Η παρουσία και η ετοιμότητα του Λέον Μπέιλι στον Ολυμπιακό αποτελούν έναν από τους πιο καθοριστικούς παράγοντες για τη διαμόρφωση της τακτικής ταυτότητας που θέλει να δώσει ο Ιμανόλ Αλγκουαθίλ.
Ο Τζαμαϊκανός εξτρέμ διαθέτει χαρακτηριστικά που μπορούν να αλλάξουν ριζικά το πλάνο του Βάσκου τεχνικού.
Αλλαγή σχηματισμού & επιθετικού προφίλ
Χωρίς έναν εκρηκτικό, κλασικό εξτρέμ γραμμής, ο Αλγκουαθίλ υποχρεώνεται να χρησιμοποιεί στα πλάγια παίκτες που συνήθως συγκλίνουν προς τον άξονα (π.χ. εσωτερικούς μέσους). Με τον Μπέιλι 100% διαθέσιμο, η ομάδα αποκτά πραγματικό πλάτος (width), ανοίγοντας τις αντίπαλες αμυντικές γραμμές.
Ο Μπέιλι είναι παίκτης που υπερέχει στο ένας εναντίον ενός. Αυτό επιτρέπει στον Αλγκουαθίλ να σχεδιάσει τακτικές απομόνωσης (isolation) στη δεξιά ή αριστερή πλευρά, υποχρεώνοντας τους αντιπάλους να στέλνουν δεύτερο παίκτη πάνω του και δημιουργώντας χώρους στον άξονα για τους επιθετικούς.
Πρέσινγκ και τρανζίσιον
Η ποδοσφαιρική φιλοσοφία του Αλγκουαθίλ βασίζεται στην ακαριαία μετάβαση από την άμυνα στην επίθεση μόλις ανακτηθεί η μπάλα. Η εκρηκτική ταχύτητα του Μπέιλι στον ανοιχτό χώρο μετατρέπει τις ανακτήσεις μπάλας των Έσε και Πουέρτα σε άμεσες ευκαιρίες για γκολ.
Ο Βάσκος τεχνικός απαιτεί ένταση και πίεση στο επιθετικό τρίτο. Η ικανότητα του Μπέιλι να καλύπτει αποστάσεις με σπριντ προσθέτει την απαραίτητη αθλητικότητα για να υποστηριχθεί το high pressing απέναντι σε οργανωμένες αμυντικές γραμμές.
Διαφορετικός ρόλος για τους ακραίους μπακ και αλλαγή στην «ιεραρχία»
Όταν στην πλευρά αγωνίζεται ένας εξτρέμ που μένει ανοιχτά στη γραμμή, ο ακραίος μπακ μπορεί να λειτουργήσει είτε με inverted ρόλο (σύγκλιση στον άξονα για βοήθεια στην κυκλοφορία) είτε να αποφεύγει τις συνεχείς υπερανεβάσματα, διατηρώντας καλύτερη αμυντική ισορροπία.
Τέλος, η παρουσία του Μπέιλι δίνει τη δυνατότητα στον Αλγκουαθίλ να αλλάζει τον ρυθμό των αγώνων είτε ως βασικός είτε ως game-changer από τον πάγκο, αποφορτίζοντας παράλληλα άλλους μεσοεπιθετικούς σε ένα επιβαρυμένο πρόγραμμα μεταξύ πρωταθλήματος και Ευρώπης.
