Θα μπορούσε να γινόταν πολύ πιο άσχημο (αν δεν…παρέμβαιναν στη φάση του 81′ ο κίπερ Πένια και το δοκάρι του), το χθεσινό αποτέλεσμα του Παναθηναϊκού με την ΤΣΣΚΑ 1948, αλλά και το τελικό 1-1 (κυρίως η εμφάνιση μετά το 30′) δεν άφηνε τίποτα ευχάριστο στην εικόνα – “γεύση”…
Ούτε το ένα, ούτε το άλλο βεβαίως συνθέτουν μια… καταστροφή για τον νέο – Παναθηναϊκό που κτίζεται με… επιμονή (για κάποιους με …συνέπεια και για κάποιους με …αφέλεια) από τον νέο (και νεαρό) Τζέϊκομπ Νίστρουπ που μπροστά στο δικό του “Μy Way” παίρνει ρίσκα και βάζει σε κίνδυνο την ευρωπαϊκή συνέχεια του “τριφυλλιού”. Έτσι όπως το βλέπω εγώ ακόμη και ένας (απίθανος, στα δικά μου μάτια τουλάχιστον) αποκλεισμός , την ερχόμενη εβδομάδα, από το… Βόλο της Βουλγαρίας, μπορεί να προκαλέσει ισχυρότατο σοκ – σε όλα τα επίπεδα, για την ομάδα, τον Οργανισμό, τον κόσμο – αφού θα μείνουν στο καναπέ πριν από το 15αύγουστο, όλο το φθινόπωρο και τον χειμώνα αλλά δεν θα φέρει την καταστροφή. Το πολύ, πολύ να κάψει τα πρώτα του κανονάκια ο Νίστρουπ…
Κάποτε ο πρώτο-εμφανιζόμενος Βαλβέρδε, στον Ολυμπιακό του Κόκκαλη είχε… θυσιάσει μια πρόκριση στους χρυσοφόρους και λαμπερούς Ομίλους του Τσάμπιονς Λιγκ στο βωμό να μην κάνει “συμβιβασμούς” στο πλάνο δουλειάς του, στο δικό του …τρόπο, ώστε να αποκτήσει “ταυτότητα”/ νοοτροπία η νέα του ομάδα. Και ο Ματίας Αλμεϊδα, στη πρώτη του χρονιά στην ΑΕΚ, δεν είχε το…βάρος της Ευρώπης, με την νέα ομάδα της ΑΕΚ να παίρνει μπροστά ουσιαστικά από τον Νοέμβριο. Από την άλλη ο Μάρκο Νίκολιτς, Βαλκάνιος και πραγματικό χαμαιλέοντας, βρισκόμενος σε αντίστοιχη θέση το περσινό καλοκαίρι, επίσης κτίζοντας μια νέα ΑΕΚ της μετά – Αλμέϊδας εποχής, στα καλοκαιρινά προκριματικά πήγε πολύ πιο συντηρητικά, στηρίχθηκε στην καλή αμυντική λειτουργία, έμαθε σταδιακά στην ομάδα του την αξία της νίκης με μισό μηδέν και τα οφέλη του…clean sheet και έτσι κατάφερε το 3/3…
Μιλάω με συγκεκριμένα παραδείγματα γιατί αν κάποιος πρέπει να εμβαθύνει (και) στο χθεσινό Παναθηναϊκό, θα πρέπει να ερμηνεύσει την τακτική προσέγγιση του Δανού προπονητή του. Είναι εμφανές μέχρι τώρα – δεν ξέρω αν θα αλλάξει στη ρεβάνς της Βουλγαρίας – πως ο Νίστρουπ έτσι όπως παρατάσσει τον Παναθηναϊκό αλλά και παίζει σε τόσο ψηλά μέτρα (με 8-9 παίκτες κάτω από την σέντρα αρκετές φορές), πιστεύει πως τις προκρίσεις θα τους τις δώσει η δημιουργία/ παραγωγικότητα και η επίθεση!! Τις περισσότερες φορές όμως, ειδικά στα νοκ άουτ του καλοκαιριού, όταν οι ομάδες μας είναι περισσότερες ανέτοιμες παρά έτοιμες, οι επιτυχίες έρχονται με βάση την καλή ανασταλτική λειτουργία. Ο Παναθηναϊκός από την Πάκσι δέχτηκε 3 γκολ ενώ του έβαλε γκολ και η ΤΣΣΚΑ 1948, μια μέτρια ομάδα, από πρωτάθλημα κατώτερο του ελληνικού, συμπαγής και ικανή μεσοαμυντικά αλλά λίγη δημιουργικά/επιθετικά, που σε 220′ στον προηγούμενοι γύρο δεν σκόραρε κόντρα στην Τρνάβα!
Δεν ξέρω αν ο Νίστρουπ κάπου υποτίμησε την δυναμικότητα της ΤΣΣΚΑ ή υπερεκτίμησε το δικό του 100% ποσοστό επιτυχίας σε ευρωπαϊκά νοκ άουτ ή τον διάβασέ πολύ καλά ο κόουτς των Βούλγαρων, προφανώς με μπροσούρα την φιλική 4άρα που είχε ρίξει στους “πράσινους” η Ραπίντ Βιέννης. Αυτό που ξέρω/βλέπω είναι πως ο Παναθηναϊκός του Νίστρουπ έχει σοβαρότατα θέματα και δημιουργικά όταν ο αντίπαλός του παίζει συντεταγμένα με κλειστή άμυνα και στο αμυντικό transition αφού τρώει εύκολα κόντρα επιθέσεις!!
Σε μια ομάδα που κτίζεται από τον Ιούλιο, η οποία δεδομένα ψάχνει χημεία/συνοχή/ταίριασμα χαρακτηριστικών για να γίνει γκρουπ και που έχει ανάγκη τον…χρόνο αλλά και τα αποτελέσματα/προκρίσεις για να κερδίσει επιπλέον, περισσεύουν οι δικαιολογίες. Στη χθεσινή 5άδα της άμυνας, ο μοναδικός παλιός ήταν ο Κυριακόπουλος. Και στον άξονα από την μέση και μπροστά είχε νέο “6αρι” (Καμαρά), νέο “10άρι” (Γιάγκουσιτς αφού δεν χρησιμοποιούνταν καθόλου από τον Μπενίτεθ στο περσινό δεύτερο 4μηνο) και νέο σεντερ φορ (Ρατσόντερ).
Το παράλογο/ “τζογαδόρικο” , λοιπόν, είναι ο Παναθηναϊκός στο συγκεκριμένο τάϊμινγκ να συνεχίζει να παίζει με τέτοια επιθετικότητα! Σε βαθμό… αφέλειας, θα συμφωνήσω αφού του λείπουν τα κατάλληλα χαφ. Για την ακρίβεια και aggressive/”πολεμικά” χαφ με ένταση & τρεξίματα για να πάνε σε επιθετικό πρέσιγκ και σε πολλά κλεψίματα/ανακτήσεις και ο μεγάλος χαφ που θα συνδέσει τις γραμμές και θα διευθύνει το παιχνίδι. Ο Παναθηναϊκός πήρε τον “σβέλτο” Κάνγκουα για “8άρι” αλλά πήρε και το… ρίσκο να τον χάσει από τα προκριματικά (ο Ζαμπιανός μέσος θα είναι διαθέσιμος μόνο αν προκριθούν στη League Phase). Και μέχρι να αποκτηθεί / έρθει ο Γιένσεν ή αντίστοιχου επιπέδου χαφ, ο Παναθηναϊκός θα πορευτεί με τους ίδιους προβληματικούς ανασταλτικά μέσους. Προσοχή όμως: αν ο Παναθηναϊκός πάρει δημιουργικό 8αρο-10άρι τύπου Γιένσεν, θα πρέπει να αποκτήσει και διαφορετικό τύπου “6αρο-8άρι” από τον Ετιέν Καμαρά!!!!
Άρα η λογική λέει πως ο Νίστρουπ θα πρέπει να περιορίσει το ρίσκο και τακτικά να εμφανιστεί πιο “συγκρατημένος”, πιο “ορθολογιστής”. Εκτός κι αν ο Δανός επιμείνει πως είναι ο…καλύτερος προπονητής που είχε ή θα μπορούσε να έχει ο Παναθηναϊκός και οι παίκτες του αν τον ακούν θα γίνουν καλύτεροι μαζί και η ομάδα. Χωρίς να αγχώνεται για τον…χρόνο και πιθανό αποκλεισμό. Παίζει κι αυτό, μόνο που άλλο…Κοπεγχάγη (το “θαύμα” της οποίας επικαλείται συχνά) κι άλλο Παναθηναϊκός. Άλλο …Δανία κι άλλο Ελλάδα. Δεν ξέρω αν είναι εγωιστής ή θεωρεί τον εαυτό του προπονητικά αυθεντία ή δεν έχει καταλάβει που βρίσκεται ή τι υλικό έχει στα χέρια του, αλλά το τελευταίο παράδειγμα ποδοσφαιρικής υπέρβασης και προπονητικής επιτυχίας στην Ελλάδα φέρει την υπογραφή του Μάρκο Νίκολιτς. Ο Σέρβος αποδείχθηκε αλεπού, πόνταρε στον χαμαιλεοντισμό, παίζοντας…βαλκανικό ποδόσφαιρο. Ο Νίστρουπ ποντάρει στο δικό του τρόπο, παίρνοντας προφανώς και τα ρίσκα του, σε μια ομάδα που θέλει τουλάχιστον δυο χαφ, θέλει προσωπικότητες, θέλει εντάσεις, θέλει και “πολεμιστές (όχι άλλες; “σοφτίλες”).
ΥΓ. Ξεχώρισε ξανά ο Γιάγκουσιτς. Πολύ μπαλάτος, με κάθετη κίνηση, σούπερ υποδοχές/παρσίματα μπάλας και ποδοσφαιρικό θράσος. Τακτικά θέλει βελτίωση…
ΥΓ1. Ο Παναθηναϊκός μέχρι το 25΄μου άρεσε, μετά το 1-1 όμως, λες και πανικοβλήθηκαν όλοι και δεν έβρισκαν λύσεις…
