Ο Γκέρσον Γιαμπουσέλε δίνει στον Παναθηναϊκό έναν σπάνιο συνδυασμό δύναμης, σουτ και κίνησης, αλλά το πιο ενδιαφέρον είναι ότι δεν μπαίνει εύκολα σε θέση και ρόλο.
Υπάρχουν παίκτες που τους βλέπεις και λες «οκ, καλός». Υπάρχουν και παίκτες που σε μπερδεύουν λίγο. Ο Γκέρσον Γιαμπουσέλε είναι από τους δεύτερους.
Γιατί δεν βγάζει νόημα με την πρώτη ματιά. Έχει κορμί που λες ότι θα παίξει μόνο ξύλο στη ρακέτα. Μετά τον βλέπεις να πατάει στο τρίποντο. Μετά κάνει προσποίηση. Μετά βάζει πλάτη. Μετά αλλάζει πόδια σαν να είναι 20 κιλά πιο ελαφρύς. Κάπου εκεί καταλαβαίνεις γιατί τον είπαν “Dancing Bear”. Δεν είναι απλώς παρατσούκλι. Είναι περιγραφή.
Ο Παναθηναϊκός δεν πήρε έναν παίκτη που θα γεμίσει απλώς λεπτά. Πήρε έναν παίκτη που μπορεί να κάνει τον αντίπαλο προπονητή να ψάχνει πού να τον βάλει. Τον μαρκάρεις με ψηλό; Θα τον τραβήξει έξω. Τον μαρκάρεις με πιο κοντό; Θα τον πάει μέσα. Του δίνεις χώρο; Σουτάρει. Τον πιέζεις; Έχει πόδια για να ξεφύγει.
Γιατί ο Γιαμπουσέλε δεν είναι «καθαρό τεσσάρι» και τέλος
Αυτό είναι το πιο ενδιαφέρον μαζί του. Δεν μπαίνει εύκολα σε κουτάκι. Και ο Παναθηναϊκός, με Λεσόρ και Φαλ ήδη στη ρακέτα, είχε ανάγκη από κάποιον που να ανοίγει το γήπεδο χωρίς να χάνει δύναμη.
Ο Γιαμπουσέλε μπορεί να σταθεί στη γωνία και να περιμένει. Μπορεί να παίξει στις 45 μοίρες. Μπορεί να δώσει χώρο στους κοντούς. Μπορεί όμως και να βάλει το σώμα του όταν το ματς γίνει βαρύ. Και στην EuroLeague πάντα έρχεται μια στιγμή που το ματς γίνεται βαρύ.
Υπάρχουν παίκτες που τους βλέπεις και λες «οκ, καλός». Υπάρχουν και παίκτες που σε μπερδεύουν λίγο. Ο Γκέρσον Γιαμπουσέλε είναι από τους δεύτερους.
Γιατί δεν βγάζει νόημα με την πρώτη ματιά. Έχει κορμί που λες ότι θα παίξει μόνο ξύλο στη ρακέτα. Μετά τον βλέπεις να πατάει στο τρίποντο. Μετά κάνει προσποίηση. Μετά βάζει πλάτη. Μετά αλλάζει πόδια σαν να είναι 20 κιλά πιο ελαφρύς. Κάπου εκεί καταλαβαίνεις γιατί τον είπαν “Dancing Bear”. Δεν είναι απλώς παρατσούκλι. Είναι περιγραφή.
Ο Παναθηναϊκός δεν πήρε έναν παίκτη που θα γεμίσει απλώς λεπτά. Πήρε έναν παίκτη που μπορεί να κάνει τον αντίπαλο προπονητή να ψάχνει πού να τον βάλει. Τον μαρκάρεις με ψηλό; Θα τον τραβήξει έξω. Τον μαρκάρεις με πιο κοντό; Θα τον πάει μέσα. Του δίνεις χώρο; Σουτάρει. Τον πιέζεις; Έχει πόδια για να ξεφύγει.
Γιατί ο Γιαμπουσέλε δεν είναι «καθαρό τεσσάρι» και τέλος
Αυτό είναι το πιο ενδιαφέρον μαζί του. Δεν μπαίνει εύκολα σε κουτάκι. Και ο Παναθηναϊκός, με Λεσόρ και Φαλ ήδη στη ρακέτα, είχε ανάγκη από κάποιον που να ανοίγει το γήπεδο χωρίς να χάνει δύναμη.
Ο Γιαμπουσέλε μπορεί να σταθεί στη γωνία και να περιμένει. Μπορεί να παίξει στις 45 μοίρες. Μπορεί να δώσει χώρο στους κοντούς. Μπορεί όμως και να βάλει το σώμα του όταν το ματς γίνει βαρύ. Και στην EuroLeague πάντα έρχεται μια στιγμή που το ματς γίνεται βαρύ.
