Πηγαίνοντας με το αυτοκίνητο μου στο προπονητικό κέντρο του Ζαλτμπόλεμ για το πρώτο φιλικό των ασπρόμαυρων απέναντι στην Μπέβερεν, είχα… απαγορεύσει στον εαυτό μου να κάνει διεξοδική ανάλυση του αγώνα δεδομένων των συνθηκών. Από τη στιγμή που ακόμη και ο μοναδικός παίκτης που έχει αποκτηθεί, ο Ελουστόντο δεν αγωνίστηκε και με δεδομένες τις πολλές απουσίες που είχε η ομάδα αλλά και τα ανοικτά μεταγραφικά μέτωπα, πήγα απλά να δω τη φυσική κατάσταση των ποδοσφαιριστών.
Αποκλειστικά αυτή; Όχι. Με ιντρίγκαρε η παρουσία αρκετών νεαρών ποδοσφαιριστών και αυτό φυσικά είναι δίκοπο μαχαίρι. Μπορεί δηλαδή να μην τα πας καλά, να χάσεις και το ματς και να γίνεις η παράπλευρη απώλεια σε ένα κλίμα εσωστρέφειας που καλά κρατεί στην ομάδα.
Αυτά όμως όλα τα υποθετικά, έσβησαν χθες στο Ζαλτμπόμελ. Δεν είναι η 4άρα, δεν είναι πως σκόραραν μόνο Ελληνες παίκτες, είναι πράγματα που μπορείς να διακρίνεις σε κάποια από αυτά τα παιδιά. Για παράδειγμα εδώ και δυο χρόνια συζητάμε για τον Μπαταούλα. Δεν στέκομαι μόνο σε αυτόν αλλά στα πρώτα τριάντα λεπτά μαζί με τον Κοσίδη δεν μάσησαν από τα ψηλά κορμιά των αντιπάλων. Την ταχύτητα του Μπέρδου επίσης την γνώριζα, απλά μπορεί αύριο ο Λίσι στην προπόνηση να τον βάλει να τελειώσει δέκα φορές τη φάση από το ίδιο σημείο που έχασε το γκολ.
