Ο Ζοτς επέστρεψε, αλλά δύο άνθρωποι λείπουν
Ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς επέστρεψε στον Παναθηναϊκό. Έπειτα από 14 χρόνια, ο προπονητής που συνέδεσε το όνομά του με τις μεγαλύτερες επιτυχίες στην ιστορία του συλλόγου βρίσκεται ξανά εκεί όπου έγραψε το δικό του κεφάλαιο δόξας.
Η επιστροφή του ξυπνά αναμνήσεις από τις βραδιές των θριάμβων, τις έξι Ευρωλίγκες, τα γεμάτα ΟΑΚΑ και τις στιγμές που έκαναν τον Παναθηναϊκό σημείο αναφοράς στο ευρωπαϊκό μπάσκετ.
Όμως αυτή η επιστροφή έχει και μια έντονη συναισθηματική πλευρά.
Ο Ζοτς γύρισε στο σπίτι του, αλλά δεν βρήκε δύο από τους ανθρώπους που τον αγκάλιασαν από την πρώτη στιγμή και στάθηκαν δίπλα του σε κάθε βήμα της διαδρομής. Δεν βρήκε τον Παύλο Γιαννακόπουλο. Δεν βρήκε τον Θανάση Γιαννακόπουλο.
Μαζί τους δημιούργησε μια δυναστεία. Μαζί οραματίστηκαν έναν Παναθηναϊκό που δεν θα πρωταγωνιστούσε μόνο στην Ελλάδα, αλλά σε ολόκληρη την Ευρώπη. Η σχέση τους ξεπερνούσε τα όρια μιας συνεργασίας προέδρων και προπονητή. Ήταν μια σχέση αμοιβαίου σεβασμού, εμπιστοσύνης και αγάπης για τον σύλλογο.
Ο Παύλος ήταν ο ηγέτης που τον εμπιστεύτηκε απόλυτα. Ο Θανάσης ήταν η ψυχή που ζούσε κάθε αγώνα με το ίδιο πάθος που ζούσε και η εξέδρα. Και οι δύο αποτέλεσαν θεμέλια της πιο επιτυχημένης εποχής στην ιστορία του Παναθηναϊκού.
Σήμερα, το ΟΑΚΑ εξακολουθεί να βροντά από τις φωνές των φιλάθλων. Οι σημαίες εξακολουθούν να κυματίζουν και τα λάβαρα των τίτλων να θυμίζουν το ένδοξο παρελθόν. Υπάρχει όμως ένα κενό που κανένας τίτλος και καμία επιτυχία δεν μπορεί να καλύψει.
Γιατί ο Ζοτς επέστρεψε στον Παναθηναϊκό, αλλά οι άνθρωποι που τον περίμεναν πάντα με μια αγκαλιά και ένα χαμόγελο δεν είναι πια εδώ.
Και ίσως αυτή να είναι η πιο δυνατή εικόνα της επιστροφής του: ο θρυλικός προπονητής να βρίσκεται ξανά στο σπίτι του, γνωρίζοντας πως δύο από τους σημαντικότερους συνοδοιπόρους της ζωής και της καριέρας του θα τον παρακολουθούν μόνο από ψηλά.
