Η ΑΕΚ που άρχισε να κτίζεται το καλοκαίρι – με το… πιστόλι στο κρόταφο για να προκριθεί μέσα από 3 προκριματικούς γύρους ώστε να μην καταστραφεί – από τον ΜΕΓΑ ΝΙΚΟΛΙΤΣ στα αποκαΐδια του … διαταραγμένου Αλμεϊδισμού, έχει πλέον την ΣΕΡΒΙΚΉ σφραγίδα μιας… . ΥΠΟΥΛΗΣ ομάδα, που υπηρετεί χωρίς ενοχές τον ποδοσφαιρικό “χαμαιλεοντισμό”. Έχει δηλαδή γίνει ένα γκρουπ winners, του απόλυτου κυνισμού, η οποία αν χρειαστεί πρώτα σε … υπνωτίζει και μετά σε κτυπάει/τελειώνει, πολύ σκληρή για νια…πεθάνει πνευματικά κι αθλητικά. Για αυτό άλλωστε τρέχει ένα ασύλληπτο αήττητο σερί (για τα αρχικά κυβικά της) 5,5 μηνών (από τις 26 Οκτωβρίου) και 19 αγωνιστικών (14 νίκες, 5 ισοπαλίες με τις 4 εκτός έδρας)…
Η ΑΕΚ, λοιπόν, που δεν αποτελούσε καν σοβαρό αουτσάιντερ στο ξεκίνημα του πρωταθλήματος, μετά την πρώτη αγωνιστική των play offs σε κάνει να αναρωτιέσαι πώς (ΔΕΝ) μπορεί να χάσει τον τίτλο κι ενώ είναι η μοναδική ελληνική ομάδα που συνεχίζει σε προημιτελικά ευρωπαϊκής διοργάνωσης. Η εύκολη απάντηση σε αυτό το ρητορικό ερώτημα είναι οτι εδώ που το έφερε η ΑΕΚ μπορεί να το χάσει μόνο με δικό της… χαρακίρι. Αρχής γενομένης χάνοντας στη δεύτερη αγωνιστική από τον ΠΑΟΚ στην Νέα Φιλαδέλφεια ή χάνοντας 4 βαθμούς από τον Παναθηναϊκό στα δυο κολλητά αθηναϊκά ντέρμπι που θα ακολουθήσουν. Μόνο που η αγωνιστική εικόνα του ΠΑΟΚ, ο οποίος έχει υποστεί μεγάλη φθορά από τις σημαντικές απουσίες, σε συνδυασμό με το σοβαρό οικογενειακό θέμα του Λουτσέσκου που δεν μπορεί να τον έχει συγκεντρωμένο, δεν πείθουν για κάτι τέτοιο. Ούτε και ο Παναθηναϊκός του Μπενίτεθ και των δυο ηττών στη regular season από την ΑΕΚ, πως μπορεί να κάνει τέτοια ζημιά στην πρωτοπόρο (παρότι ο Γιάννης Αλαφούζος σαφέστατα προτιμάει να πάει ο τίτλος στη Τούμπα και όχι στην Ένωση).
Η καλύτερη εκδίκηση για την ΑΕΚ
Η φετινή ΑΕΚ όντως δεν είναι ομάδα θεαματική, δεν παίζει καν ελκυστικά, ορισμένες φορές μάλιστα γίνεται και βαρετή για εκείνους τους οπαδούς που θέλουν ποδόσφαιρο κυριαρχίας. Και προφανώς η ΑΕΚ του Νίκολιτς δεν έχει σχέση με την προηγούμενη πρωταθλήτρια ΑΕΚ που… έσπαζε τις στατιστικές κατηγορίες. Είναι όμως, η ΑΕΚ του 1-0 (εννιά τέτοια μετράει), που δεν την κερδίζεις με τίποτα, τρέχοντας πολύμηνο αήττητο σερί και προχωρώντας με οριακές νίκες, μια καλά σχεδιασμένη / με συγκεκριμένο πλάνο από τον προπονητή δημιουργό της ομάδα, η οποία απέδειξε πως ΟΡΙΣΤΙΚΆ “γύρισε σελίδα” και πέταξε από πάνω της πολλές παθογένειες (φοβικότητα/κόμπλεξ) που κουβαλούσε… κληρονομιά από τον προηγούμενο προπονητή της, ειδικά κόντρα στον Ολυμπιακό, στην ομάδα που την διέλυσε πέρσι.
Είναι αυτή η ΑΕΚ που πλήγωσε τον μεγάλο αντίπαλό της, όπως είχαν καταφέρει προηγουμένως στο ίδιο γήπεδο ΠΑΟΚ και Παναθηναϊκός αλλά αυτή που έκανε το πιο εύκολο διπλό της τελευταίας 20ετιας στο “Καραϊσκάκης”, αναγκάζοντας τους τρεμπλούχους του Μεντιλίμπαρ να φαίνονται θλιβεροί και ανήμποροι και να αποδοκιμάζονται για πρώτη φορά μετά την κατάκτηση του Conference τόσο έντονα, με τέτοια διάρκεια και να τους παίρνει όλους η μπάλα Μέχρι και τα…κλασικά “αλλιώς ονειρευόμαστε τον Ολυμπιακό” & “Όποιος δεν μπορεί ναπάει να γ@@@@@@@@” ακούστηκαν εξαιτίας της ΑΕΚ του Νίκολιτς. Κάτι που προφανώς αποτέλεσε την μεγαλύτερη ηδονή για τον κάθε ΑΕΚτζή οπαδό που ζούσε για μια τέτοια ρεβάνς. Φανταστείτε τι έχει να γίνει τελευταία αγωνιστική αν η ΑΕΚ πάρει το πρωτάθλημα και γίνει η απονομή στην “Αγια Σοφιά” στα…μούτρα του Ολυμπιακού, της ομάδας που είχε αλώσει πρώτος το νέο γήπεδο της Ένωσης και είχε σηκώσει ευρωπαϊκή κούπα εκεί…αρρωσταίνοντας τους “κιτρινόμαυρους”. Το ποδόσφαιρο όμως, όπως και η ζωή …κύκλους κάνει και γράφει φοβερές
Πάμε και στο διακύδευμα: όσοι δεν φορούν οπαδικά γυαλιά και ξεχωρίζουν το ποδόσφαιρο από την μπάλα, δεν έχουν παρά να βγάλουν το καπέλο και να κάνουν μια υπόκλιση / το απόλυτο respect στον Μάρκο Νίκολιτς (που κάποιοι βιάστηκαν να τον βαπτίσουν…αποτυχημένο Μποτρίνι)!! Με αυτό το παλαιομοδίτικό (μέχρι και αδόκιμο το λες) 4-2-2-2 της δικής του…πατέντας (με δυο 8αρο-10άρια για αμυντικά χαφ, χωρίς εξτρεμ αλλά με ακραίους που ο ένας πάντα γίνεται τρίτος χαφ, με δυο φορ σκόρερ αλλά όχι τόσο ταιριαστούς απο πλευρας χαρακτηριστικών ως δίδυμο), έχει δημιουργήσει ένα πιστό γκρουπ καμικάζι. Την μακράν από τη 2η, πιο σταθερή, πιο αξιόπιστη και πιο ισορροπημένη ομάδα του πρωταθλήματος (γι’ αυτό τερμάτισε και πρώτη στην κανονική διάρκεια). Αν μάλιστα καταφέρει να κρατήσει αυτά τα στοιχεία για ακόμα ένα μήνα δεν έχει να φοβηθεί κάτι. Για την ώρα πάντως τίποτα δεν έχει τελειώσει. Οι δε οπαδοί της θα πρέπει να κρατάνε στο πίσω μέρος του μυαλού τους ότι η ΑΕΚ την πατάει σχεδόν πάντα όταν έχει κάτι δεδομένο και όταν εφησυχάζει…
Στο δια ταύτα του χθεσινού ντέρμπι: τακτικά, σωματικά, πνευματικά, ψυχολογικά ο Μάρκο Νίκολιτς είχε έτοιμη όλη σχεδόν την ομάδα του για τον μεγάλο “τελικό” και το “ΚΟΛΠΟ ΓΚΡΟΣΣΟ” που έκανε στο “Καραϊσκάκης” . Σε αντίθεση με τον Μεντιλίμπαρ που παρά την διακοπή των 15 ημερών, την συσπείρωση και την… επικοινωνία, παρουσίασε έναν Ολυμπιακό σε μαύρα χάλια, που ήταν για …λύπηση, δίνοντας συνέχεια στην τραγική εικόνα του με την ΑΕΛ (0-0)!! Ένας Ολυμπιακός χωρίς φρεσκάδα, χωρίς ενέργεια, χωρίς διακριθέντες, χωρίς προσωπικότητες, χωρίς λύσεις, με ΜΗΔΕΝ ψυχολογία, χωρίς…τελικές στην εστία, χωρίς plan B κι ενώ όλοι πλέον οι αντίπαλοι προπονητές τον έχουν διαβάσει. Το αποτέλεσμα; Μεγάλη δυσκολία απέναντι σε κλειστές άμυνες (είτε παίζει με την ΑΕΛ και τον Λεβαδειακό των 10, είτε με ΠΑΟ/ΑΕΚ), άγχος απύθμενο, στήριξη σε ατομικές προσπάθειες, λίγες λύσεις από τον πάγκο, γενικά πολύ κακό φεγγάρι για τον Μεντιλίμπαρ, τους παίκτες του αλλά και το πολυδιαφημισμένο (παρότι σχετικά…απλοϊκό) “Mentiball”!!!
Το ότι ο Νίκολιτς έδεσε…κόμπο τον Μεντιλίμπαρ αποδεικνύεται και από το εμπνευσμένο τρικ του Σέρβου κόουτς: ο Περέϊρα ήταν η έκπληξη στην αρχική 11άδα αλλά και ο…άσσος στο μανίκι του Νίκολιτς, που ο Βάσκος μάλλον ακόμη ψάχνει να το…καταλάβει!! Ο Αργεντινός που έκλεψε την μπάλα στην αφελή πάσα του Ρέτσου ψηλά και μετά έκανε κούρσα αλά…Δώνη στο Άμστερνταμ, χρησιμοποιήθηκε αριστερά για να βοηθάει τον Πένραις αλλά και να γίνεται το τρίτο χαφ στο κέντρο προκειμένου να δημιουργείται υπεραριθμία έναντι των Έσσε/Ντάνι Γκαρσία. Αντιθέτως στον Κοϊτα, που τον πήγε δεξιά, είχε δώσει εντολή να παίζει πάνω στην γραμμή για να δίνει πλάτος και φυσικά να βοηθάει τον Ρότα αλλά και να ακολουθεί τον Μπρούνο στα ανεβάσματά του ακόμη και ως δεξιός μπακ!!! Συνολικά ο Νίκολιτς είχε σχεδιάσει άψογα το ντέρμπι, διάβασε υποδειγματικά στο 100% τον Ολυμπιακό, προέβλεψε και αντιμετώπισε κάθε (βαρετό και αναμενόμενο) τρικ του Μεντιλίμπαρ. Η ΑΕΚ που κατέβασε ήταν αποφασισμένη, ήταν λυσσασμένη, ήταν συμπαγής, δεν ήταν φοβική αλλά ακομπλεξάριστη στην εν λόγω έδρα κι από την στιγμή που πολύ νωρίς της έδωσαν το δώρο, εκμεταλλεύτηκε την μία ευκαιρία (μετά απλά κάλυψε τα νώτα του)για να πάρει ένα τρίποντο και να εδραιωθεί στην κορυφή!
Αν υστέρησε κάπου η ΑΕΚ στο “Καραϊσκάκης” είναι στο ότι δεν κατάφερε να εκμεταλλευτεί τους χώρους που άφηναν οι “ερυθρόλευκοι” και να κλειδώσει το παιχνίδι με ένα δεύτερο τέρμα. Εκεί ακριβώς πήγε να την πατήσει στο 97.30 αλλά το έξυπνο βηματάκι του Πένραϊς (ευτυχώς που ήταν ο Σκοτσέζος και όχι ο…Πήλιος σε αυτό) έβγαλε οφσάιντ τον Πιρόλα. Ήταν τραγική εικόνα πάντως για τον Ολυμπιακό του Μεντιλίμπαρ να βλέπεις σαν πλάνο ανάπτυξης για περισσότερα από 20 λεπτά τα βολέ του Τζολάκη στην αντίπαλη περιοχή. Το κλείδωμα που του έκανε ο Νίκολιτς ήταν σεμιναριακό, πραγματικά master. Σε γενικές γραμμές η AEK κέρδισε άνετα το παιχνίδι και το “φάντασμα” του πάλαι ποτέ κραταιού Ολυμπιακού που της προκαλούσε κόμπλεξ, δεν κινδύνευσε πραγματικά καθόλου κι ας ξεγελάει η τελευταία φάση με το οφσάιντ γκολ του Γιαζίτσι και την ένταση που προκάλεσε.
Η μεγαλύτερη εκδίκηση της ΑΕΚ για το Conference! Τον έδεσε κόμπο ο Νίκολιτς
Θα είναι μία από τις τρεις κορυφαίες σεζόν στην ιστορία της ΑΕΚ
Κακά τα ψέμματα, η ΑΕΚ παρά την πρώτη θέση στη regular season, με τους δυο βαθμούς διαφορά, μπήκε στα play offs ως καθαρό αουτσάιντερ. Για να γινόταν το ακλόνητο φαβορί και να αγκάλιαζε την πρωταθληματική κούπα, έπρεπε τις δυο πρώτες αγωνιστικές να κερδίσει τις δυο ομάδες που δεν είχε κερδίσει στην κανονική διάρκεια (μετρούσε από μια ήττα/ισοπαλία), Ολυμπιακό και ΠΑΟΚ. Έκανε πρώτα το πιο δύσκολο, δηλαδή κέρδισε με παρέλαση σε μια έδρα, έναν αντίπαλο και έναν προπονητή που είχαν σκορ…5-0 νικων ενώ κέρδισε για πρώτη φορά μετά απο 6 πρεμιέρες play offs. Πόσο εύθραυστη ήταν η κατάσταση για την Ενωση στο “Καραϊσκάκης” , φάνηκε στο τέλος με το γκολ του Γιαζίτζι, παρότι για 97 ΄ο Ολυμπιακός ήταν ανύπαρκτος με μια φάση κι αυτή από τον πρώτο ημίχρονο. Μέχρι να παρέμβει το Var και ο Στίλερ να μην γίνει…Μακέλι ακυρώνοντας το γκολ λόγω οφσαιντ, οι αντιδράσεις ήταν σκοτσέζικο ντους. Από το “χάσαμε το πρωτάθλημα” στο “το ξαναπήραμε”!!!Τώρα θα χρειαστεί να κερδίσει και τον ΠΑΟΚ, στο κολαστήριο της “Αγιάς Σοφιάς” (ή απλώς να μην χάσει) την δεύτερη αγωνιστική και συνδυαστικά ο Ολυμπιακός να μην κάνει “διπλό” στην “Λεωφόρο”. Kυρίως να αντέξει την πίεση του ακλόνητου φαβορί…
Τώρα για την ΑΕΚ προφανώς προέχουν τα δύο ματς με τη Ράγιο, παιχνίδια τεράστιας ευκαιρίας για περαιτέρω διάκριση στην Ευρώπη αλλά και ευκαιρία να την κρατήσουν σε αγωνιστικό ρυθμό όταν οι αντίπαλοι της στα play offs θα είναι σε απραξία και θα βράζουν στο ζουμί τους. Η ομάδα έχει φτιάξει απίστευτα τον κόσμο της πλησιάζοντας σε ένα ΜΑΓΙΚΟ ΚΑΙ ΟΝΕΙΡΕΜΕΝΟ ΦΙΝΙΣ , που μπορεί να οδηγήσει σε μια από τις ΤΡΕΙΣ ΚΡΥΦΑΙΕΣ ΣΕΖΟΝ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ ΤΗΣ κι ενώ στο ξεκίνημα της δεν την υπολόγιζε κανείς. Δεν έπαιρναν στα σοβαρά τον διοικητικό ηγέτη της, τον προπονητή της καλά, καλά ούτε το ρόστερ της. Και όμως, έχει κάνει τρομερή εξέλιξη μέσα στη σεζόν ενώ από τον Νοέμβριο που ξεκίνησε αυτή η διαδικασία ποτέ δεν…κοίταξε πίσω, δεν οπισθοδρόμησε, παρά τις όποιες αστοχίες και γκέλες. Αξίζουν συγχατήρια και στον Μάριο Ηλιόπουλο και στον Χαβιερ Ριμπάλτα και στον Μάρκο Νικολιτς και στους παίκτες και σε όλα τα στελέχη του Οργανισμού και του τιμ για αυτό το εντυπωσιακό stet up, για αυτή την εκτόξευση μέσα σε 9 μήνες, πηγαίνοντας κόντρα σε όλους και σε όλα. Και κυρίως απέναντι σε ένα πολύ δυνατό “δίπολο”, αγωνιστικά & εξωαγωνιστικά(ΠΑΟΚ / Ολυμπιακού). Θυμίζω οτι η ΑΕΚ έκανε πέρσι ντροπιαστικά play offs (6 ήττες σε ισάριθμα ματς), ο Αλμεϊδα είχε αφήσει “μαυρη τρύπα”, οι οπαδοί της ήταν στα πρόθυρα “εμφυλίου”…
ΥΓ. Ρότα και Πινέδα ήταν οι MVP της ΑΕΚ. Από κοντά και ο Μαρίν, ο Ρουμάνος ξαναγινε ο παικταράς του ξεκινήματος της σεζόν, κάνοντας την διαφορά σε σύγκριση με Μουζακίτη, Έσσε. Καταπληκτικοί Ρέλβας (δεν έχασε κεφαλια) Μουκουντί, άφησαν απλή αναφορά τους Ελ Κααμπί/Ταρέμι. Τίμιος ο Πενραις (έκανε την καλύτερή του εμφάνιση, σε ματς τόσο υψηλού επιπέδου), εκστασιασμένος ο Κοϊτα πέτυχε ένα ακόμη σπουδαίο γκολ (μπορεί να αποδειχθεί και … πρωταθληματικό γκολ), βάζει υποψηφιότητα στην ΑΕΚ για MVP της σεζόν.
ΥΓ.2 Μέσα σε 1,5 χρόνο ο Μάριος Ηλιόπουλος ( που πρώτα επέλεξε τον Ριμπάλτα για Αθλητικό Διευθυντή κι αυτός τον Νίκολιτς για προπονητή με την σύμφωνη γνώμη του ιδιοκτήτη) δημιουργώντας ένα σπουδαίο ποδοσφαιρικό πρότζεκτ και έναν Οργανισμό με υψηλή στελέχωση, πάει να κάνει ότι ο Γιάννης Αλαφούζος δεν έχει καταφέρει σε μια 15ετία στον Παναθηναϊκό. Να πάρει πρωτάθλημα μόλις στην δεύτερη σεζόν της προεδρικής του θητείας, να διεκδικεί πρόκριση στα ημιτελικά ευρωπαϊκής διοργάνωσης (μόνο επί Λουκά Μπάρλου το είχε καταφέρει το κλαμπ, απο την δεκαετία των 70s), να έχει με παρεμβάσεις/πρωτοβουλίες/ φωνές να αλλάξει τον τρόπο που αντιμετωπίζεται η ΑΕΚ από τα “κέντρα αποφάσεων” και το “σύστημα” και να έχει τεράστια δημοφιλία ανάμεσα στους οπαδούς…
ΥΓ.3 Ο Γιόβιτς ήταν ο μοναδικός που υστέρησε στο “Καραϊσκάκης”. Ήταν σαν να έπαιζε με …δεκα .Μαγκιά του Νίκολιτς που έκανε αλλαγή τον σταρ του. Κατάλαβε πως χρειαζόταν επιθετικό που θα σπριντάρει στο χώρο. Εκεί δηλαδή που φάνηκε ο Ζίνι
