Ο Σταύρος Καζαντζόγλου για το φαινόμενο Καλοσκάμης στην ΑΕΚ, αλλά και τα παιδιά που τσακίζουν τα νεύρα μας
Δεν θέλω να μπω σε συγκρίσεις με το παρελθόν, αν και οφείλω να πω, πως πάει κάπου το μυαλό μου, στο μεγαλύτερο 10άρι της σύγχρονης εποχής του ποδοσφαίρου μας. Ας περιοριστούμε στα όσα είδαμε στο ματς της ΑΕΚ με τον Παναιτωλικό, εκεί που αποκαλύφθηκε ουσιαστικά μπροστά στα μάτια μας το φαινόμενο Δημήτρης Καλοσκάμης. Ενας παίκτης που ελάχιστοι γνώριζαν πραγματικά, αλλά φαίνεται πως έχει όλα τα φόντα να κάνει τον «κιτρινόμαυρο» κόσμο, γιατί όχι και το σύνολο των Ελλήνων φιλάθλων, να υποκλίνεται στο ταλέντο του και να μην χορταίνει να τον θαυμάζει.
Θα πει κάποιος, μα αν δεν ήταν τόσο ταλαντούχος, θα είχε κάνει πορεία ετών στην Ακαδημία του Παναθηναϊκού και θα ξόδευε η ΑΕΚ ένα τσουβάλι λεφτά για να τον αποκτήσει από τον Ατρόμητο, ενώ προσπαθούσε να τον κλείσει ο Ολυμπιακός; Ισχύει μεν, αλλά σπάνια βλέπεις τόσο πειστική πρεμιέρα ως βασικός. Δεν βάζω το ματς στο Αιγάλεω, γιατί πάνω στην γενική πρόοδο των θεσμών του ποδοσφαίρου, λησμόνησαν πως παίζεται σε κανονικά γήπεδα και όχι βοσκοτόπια.
Ο Καλοσκάμης γελούσε ολόκληρος με την φανέλα της ΑΕΚ. Χαμογελούσε από την προθέρμανση, έδειχνε να απολαμβάνει την συμμετοχή του στο παιχνίδι. Εδειξε να απολαμβάνει κάθε καλή προσπάθεια, ενθουσιάστηκε με την μυθική γκολάρα που πέτυχε. Αλλά από εκεί και έπειτα, απ’ όταν άρχισε να «χαϊδεύει» την μπάλα, άρχισαν να χαμογελούν και όλοι όσοι παρακολουθούσαν το παιχνίδι και δεν έβλεπαν την ώρα για την επόμενη ενέργεια.
Η κατάκτηση του ΑΕΚτζή
Χαμηλά η μπάλα και όλα έχουν σημασία σε βάθος χρόνου. Αλλά να σας πω την αλήθεια, είναι εντυπωσιακά εμφατικό το ντεμπούτο του Καλοσκάμη. Ο Νίκολιτς δεν λέει πως τον υπολογίζει, το δείχνει έμπρακτα. Τον έριξε στην φωτιά στην Λάρισα, την ώρα που το ματς είχε στραβώσει. Δεν διστάζει, εμπιστεύεται το ταλέντο του μικρού, πιστεύει σε αυτόν και περιμένει πως είναι επένδυση για το παρόν και το μέλλον της ΑΕΚ.
Κρατήστε ως σημαντικό, πως στη νέα εποχή της ΑΕΚ, ο Ενωσίτης μπορεί πλέον να συμμετέχει σε ακόμα μια κουβέντα, χωρίς να αισθάνεται μειονεκτικά. Όπως το πέτυχε με την απόκτηση σπουδαίων ονομάτων του παγκόσμιου ποδοσφαίρου, που κάποτε δεν θα τολμούσε καν να ονειρευτεί. Τώρα, μπορεί να γίνεται κουβέντα για ταλαντούχους Ελληνες και να μην γυρίζει από την άλλη. Είναι εδώ, με ένα ταλέντο που δεν μπορεί παρά να είναι θέμα ημερών να λάβει κλήση στην Εθνική ομάδα από τον Γιοβάνοβιτς.
Οι μάγισσες του παραμυθιού
Σε άλλα νέα, επειδή όπως και στα πιο ωραία παραμύθια υπάρχουν κάποιες άσχημες μάγισσες, κάτι περίεργοι δράκοι που θέλουν να χαλάσουν τις πιο όμορφες ιστορίες, έτσι έχουμε και τα αστέρια της ελληνικής διαιτησίας. Προκαλούν, κάνουν ό,τι μπορούν και περνά από το μυαλό τους, για να γίνουν εκείνοι οι πρωταγωνιστές. Ηρθε ο Τσιμεντερίδης σε ΑΕΚ – Παναιτωλικός στο κύπελλο, σβησμένο ματς από το πρώτο ημίχρονο και έφυγε μέσα σε γενικές αποδοκιμασίες.
Ξέρω, ξέρω. Ολες οι αποφάσεις είναι σωστές θα μας πουν οι τηλεκριτικοί. Το θέμα είναι πως οι άνθρωποι παίζουν με δύο μέτρα και δύο σταθμά. Στον τρόπο που σφυρίζουν, στο τι σφυρίζουν, στο πως μοιράζουν κάρτες. Φεύγει η ΑΕΚ σε κόντρα, ο Κοϊτά μένει όρθιος σε τριπλό φάουλ, βγαίνουν τρεις με τρεις και ο Τσιμεντερίδης γυρίζει πίσω την φάση για να δώσει φάουλ και κάρτα. Πέφτει ο Γιόβιτς από μαρκάρισμα δύο παικτών, τινάζει τα χεράκια με χάρη για να δείξει πως δεν υπάρχει φάουλ.
Το παιχνίδι θέλει να πάει στο… τσάμικο. Να μιλάμε για το… πρωτόκολλο, να μας κάνουν μαθήματα για ελλιπή γνώση των κανονισμών και κυρίως να φαίνονται όσοι δεν αναγνωρίζουν τα άλματα προόδου και εκσυγχρονισμού στο ποδόσφαιρο μας (γελάστε ελεύθερα) ως τρελοί του χωριού. Οι τρελοί του χωριού είδαν την ΑΕΚ να παίζει στο Αιγάλεω, την Λάρισα να παίζει εκτός έδρας με την Μαρκό στην… Καρδίτσα, τον ΠΑΟΚ να παίζει στην Λεωφόρο, τον Σιδηρόπουλο με τον Ευαγγέλου να δίνουν ρεσιτάλ, τον Λανουά να κάνει επιλογή των φάσεων που δεν του χαλούν το αφήγημα.
Για Γιόβιτς, Γκρούγιτς, Ζοάο Μάριο
Στα άλλα αγωνιστικά πέραν του Καλοσκάμη, να επισημάνω πως ο Πιερό σκόραρε για δεύτερο συνεχόμενο ματς κυπέλλου. Είναι σημαντικό, όπως και το μπουστάρισμα από την εξέδρα που τον αντάμειψε για την προσπάθεια του. Όπως βέβαια και τον Γιόβιτς κι ας έχασε το… άχαστο. Και είναι μια ίντριγκα για έναν παίκτη της κλάσης του Σέρβου, η αμφισβήτηση που υπάρχει γύρω του. Κράξτε κι άλλο, γιατί θα έρθει η στιγμή που δεν θα μπορεί να ειπωθεί κουβέντα.
Ακρως εξαιρετική και η παρουσία του Γκρούγιτς. Παίζει με το κεφάλι ψηλά, διαβάζει το παιχνίδι, μοιράζει σωστά την μπάλα. Ο Μάνταλος είναι κάτι εκπληκτικό και θαρρώ πως ήρθε η στιγμή να απολαύσει από το σύνολο του κοινού της ΑΕΚ την αποθέωση που του αξίζει. Θετική και η παρουσία του Ζοάο Μάριο, αλλά σίγουρα η ΑΕΚ θέλει πολλά. Αλλά για πρώτο ουσιαστικά ζευγάρωμα με τον Πενράις (επίσης καλός), έδειξαν εξαιρετικά δείγματα και μοιάζουν με εικόνα από το μέλλον.
