Ξεκάθαρα με στιλ Νίκολιτς πέρασε από τη Λειβαδιά. Μετά το πρώτο καλό 15λεπτο η εικόνα της Ένωσης άρχισε να φθίνει και το ημίχρονο έκλεισε με άσχημο τρόπο και την ομάδα του Νίκου Παπαδόπουλου να ελέγχει πλήρως το ματς. Η ΑΕΚ ουσιαστικά έπαιζε με… εννια σε όλο το ματς λόγω των δυο μπακ, Ρότα & Πήλιος αποτέλεσαν σκέτη παραφωνία, ήταν… off. Στον άξονα ο Μάνταλος και κυρίως ο Μάριν ήταν σε κακή μέρα, με τον Ρουμάνο να δείχνει σαφώς επηρεασμένος από τα δυο 90λεπτα που έπαιξε με την Εθνική της χώρας του. Στην επανάληψη η ΑΕΚ ανέβασε στροφές, ο κόουτς Νίκολιτς διάβασε ξανά καλά το ματς, με σωστές παρεμβάσεις κι αλλαγές. Η ΑΕΚ κυριάρχησε πλήρως, έχασε 2-3 πολύ καλές ευκαιρίες, κυρίως από στατικές φάσεις ενώ έτσι προηγήθηκε από την εκτέλεση φάουλ και τη έξυπνη συνεργασία Ελίασον-Κοϊτά. Ο Ζίνι στην συνέχεια έχασε δυο κλασσικές ευκαιρίες για το 0-2 ενώ ο Στρακόσια έκανε μια πολύ δύσκολη απόκρουση στο τέλος σε σουτ του Βέρμπιτς (κι ενώ η μπάλα πέρασε κάτω από τα πόδια του Μουκουντί). Ο “δικέφαλος” έτσι κράτησε το μηδέν και πήρε ένα σπουδαίο τρίποντο χωρίς να έχει δεχτεί ακόμα γκολ σε τρία παιχνίδια πρωταθλήματος ,στα οποία έκανε το 3/3 με 4-0 γκολ παθητικό( αν προσθέσουμε και την ρεβάνς με την Αντερλεχτ τρεχει σερί 4/4 με 6-0 γκολ συνολικά)!!
Ο Μάρκο Νίκολιτς πάει να γίνει ο… Μεντιλίμπαρ της ΑΕΚ!! Μετά τον Βάσκο στον Ολυμπιακό ο Σέρβος γίνεται μόλις ο δεύτερος προπονητής που θυμάμαι την τελευταία 15ετία στην Ελλάδα που κατάφεραν τόσο άμεσα να μαζέψουν τα ασυμάζευτα, να γίνουν με το … καλημέρα τόσο επιδραστικοί. Περνώντας τα δικά τους στοιχεία, την δική τους “σφραγίδα” στην λειτουργία των δυο ομαδων (αγωνιστική και…αποδυτηριακή). Η ΑΕΚ αντικειμενικά μετά την “μαύρη τρύπα” του Αλμέϊδα και με σκάρτη δουλειά 3μηνου από τον Νίκολιτς, κατάφερε να γίνει ξανά καλή ομάδα. Μια ομάδα πολύ κόμπακτ, πολύ σοβαρή και κυνική με ξεκάθαρο σκοπό το τριποντο. Μεσοεπιθετικά έχει πολύ μεγάλη ποιότητα και στα εξτρεμ και στον άξονα, που την ενίσχυσε και με την προσθήκη του top class πολυεργαλείου Ζοάο Μάριο. ‘Εργο Νίκολιτς είναι και ο σκληρός χαρακτήρας που διαμορφώνει η ΑΕΚ, με την σωστή ανασταλτικη λειτουργια/προσήλωση κι εναν υπέροχο τερματοφυλακα. Ο φετινός Στρακόσια δεν έχει καμία σχέση με τον περσινό και είναι έργο της αλλαγής προπονητή τερματοφυλάκων αλλά και του τρόπου παιχνιδιού της ΑΕΚ που δεν ανοίγεται και έτσι φαίνονται τα προσόντα του Αλβανού κίπερ κάτω από την εστία. Και στη Λιβαδειά πρωτίστως ο Στρακοσια όπου χρειάστηκε και μετά οι Μουκουντι, Ρελβας, έβαλαν τις γερές βάσεις για α βγεί ένα πολύ δύσκολο “διπλό” αφού ο Λεβαδειακός είναι και φέτος μια πολύ καλή ομάδα, με καλό προπονητή, που ξέρει να παίζει κανονικό ποδόσφαιρο και να κοιτάζει στα μάτια τους “μεγάλους” (μόλις την προηγούμενη αγωνιστική έκοψε 2 βαθμούς στον ΠΑΟ).
Απο τη μέση και μπροστά οι “κιτρινόμαυροι” άρχισαν να λύνονται και σε μια απλα “οκ” μέρα, στην οποία μάλιστα οι Ελίασον και Κουτέσα δεν ήταν σούπερ ενώ ο Γιόβιτς που ξεκίνησε και έπαιξε 80′ είναι ακόμη ανέτοιμος (βαρύς και… ακίνητος, θέλει ρυθμό και θα χρειαστεί ένα 20ημερο τουλάχιστον), σκόραρε ενα γκολ και ο Λοντιγκιν της στέρησε αλλα 3. Η θεαματική βελτίωση της ΑΕΚ στις στατικές φάσεις (δουλειά του προπονητή), η παρεμβατικότητα του κόουτς με τις εύστοχες αλλαγές (Κοϊτά και Ζϊνι βοήθησαν πολύ), η σωστή ανάγνωση των συνθηκών του αγώνα και η ευελιξία που δείχνει ο Νίκολιτς από τον πάγκο, έχουν δημιουργήσει ένα πού ενδιαφέρον και ελκυστικό πρότζεκτ για την συνέχεια του πρωταθλήματος και τον ανταγωνισμό με τον πρωταθλητή Ολυμπιακό. Η προσέγγιση του Νίκολιτς στο ποδόσφαιρο αλλά και στην SL1., με εξαιρετικά πρώτα δείγματα και κυρίως μια εντυπωσιακή μετάλλαξη της ομάδας ως προς τον χρόνο ( ο Σερβος την πήρε παρατημένη και διαλυμένη ψυχολογικά και την έκανε συμπαγή, σοβαρή, αξιόπιστη, κυνική και … winners) λογικό είναι να δημιουργεί μεγάλη αισιοδοξία στους “κιτρινόμαυρους”. Βάζω δυο … αστερίσκους: να δούμε την ΑΕΚ σε ματς που θα βρεθεί πίσω στο σκορ και κυρίως όταν θα …πάει στο “Καραϊσκάκης”…
