Το EuroBasket U20 έλαβε τέλος, με την Ιταλία να κατακτά το χρυσό μετάλλιο. Η Λιθουανία φόρεσε το αργυρό, η Γαλλία το χάλκινο και η οικοδέσποινα Ελλάδα έμεινε εκτός βάθρου. Σε μία διοργάνωση που υπήρχαν προσδοκίες για διάκριση της Εθνικής Νέων, ακόμα και για χρυσό μετάλλιο, εν τέλει αυτό δε συνέβη. Οι παίκτες όμως αυτής της ομάδας και οι φίλοι της, κάθε άλλο παρά απογοητευμένοι θα έπρεπε να νιώθουν.
Φτάνοντας στα μισά του έτους 2025, μία είναι η ανησυχία που βρίσκεται στο πίσω μέρος του μυαλού όλων των υγιώς σκεπτόμενων φίλων του μπάσκετ στη χώρα μας: Τι θα γίνει με την Εθνική ομάδα; Ποιοι παίκτες θα τη στελεχώνουν τα επόμενα χρόνια; Γιατί πλέον δεν παράγουμε παίκτες με ταλέντο; Όλες αυτές οι απορίες είναι πράγματι εύλογες και έρχονται να καταλάβουν ακόμη περισσότερο χώρο στους καθημερινούς μας διαλόγους πάνω στο αγαπημένο μας άθλημα. Και τώρα ακολουθεί αυτό το οποίο πιστεύω, αποτελεί απάντηση σε όλα τα ερωτήματα που τέθηκαν παραπάνω.Φυσικά αναφέρομαι στην προσπάθεια της Εθνικής Νέων Ανδρών σε αυτή τη διοργάνωση. Μα καλά θα πει κανείς, που είναι το θετικό όταν δεν κατάφερε αυτή η ομάδα να φορέσει μετάλλιο; Όντως, κοιτώντας μόνο το αποτέλεσμα, η ομάδα αυτή απέτυχε. Πρέπει όμως να κοιτάξουμε λίγο βαθύτερα.
Φέτος λοιπόν είδαμε ένα σύνολο νέων παιδιών με πολλά καλά χαρακτηριστικά. Ένα μείγμα ταλέντου και δουλειάς, αυτό το μείγμα που είναι απαραίτητο για κάθε άνθρωπο που θέλει να πετύχει στο αντικείμενό του. Είδαμε παιδιά με συγκέντρωση, προσήλωση στο στόχο τους και με άρνηση να αποτύχουν. Απόδειξη αυτού οι αντιδράσεις των παικτών μετά τον αποκλεισμό από τη Γαλλία. Πάνω απ’ όλα όμως, είδαμε παιδιά με φιλοδοξίες. Είδαμε παιδιά που κοιτάνε το μέλλον και δεν αρκούνται σε μία καλή εμφάνιση ή σε φανταχτερά νούμερα. Τα παιδιά αυτά δίνουν τον εαυτό τους στο μπάσκετ και αυτό δε σταματάει με την Επίσημη Αγαπημένη. Συνεχίζεται στα κολέγια για τον Αβδάλα, τον Λιοτόπουλο και τον Ζούγρη. Συνεχίζεται στον Παναθηναϊκό, με ενεργό ρόλο στο ροτέισον μιας κορυφαίας ομάδας στην Ευρώπη, για τον Σαμοντούροβ. Και συνεχίζεται με μεταγραφές για τα υπόλοιπα παιδιά σε ομάδες της Α1 που θα τους δώσουν τις ευκαιρίες που χρειάζονται για να δουλέψουν το παιχνίδι τους και να ανέβουν επίπεδο.
Υπάρχει μια γενική πεποίθηση στο φίλαθλο κοινό πως αυτή την ομάδα, την “κουβάλησαν” οι Αβδάλας, Σαμοντούροβ και Λιοτόπουλος. Αυτό όμως δεν είναι η απόλυτη αλήθεια. Όλα τα παιδιά συνέβαλαν και προσπάθησαν να πετύχουν, ασχέτως αποτελέσματος. Οι τρεις αυτοί που αναφέρθηκαν όμως είναι τα αστέρια που ξεχώρισαν, οι ηγέτες αυτού του συνόλου. Πολύ τιμητική η διάκριση του Αλέξανδρου Σαμοντούροβ, ο οποίος μπήκε στην κορυφαία πεντάδα του τουρνουά, όντας ο δεύτερος καλύτερος σκόρερ της διοργάνωσης με 17,6 πόντους, αρπάζοντας 5,7 ριμπάουντ και μοιράζοντας 2,7 ασίστ. Μια πανάξια προσωπική διάκριση για τον νεαρό tweener του Παναθηναϊκού.
Εν κατακλείδι, η φουρνιά αυτή αποτελεί κάτι ξεχωριστό για τον ελληνικό μπάσκετ. Μια από τις πολλές ευκαιρίες που μας έχουν παρουσιαστεί, με τη φωτεινή ένδειξη όμως πως αυτή τη φορά, ίσως να μη μείνει ανεκμετάλλευτη. Ενδεχομένως αυτοί οι νεαροί να εξελιχθούν σε κανονικούς παίκτες υψηλού επιπέδου και να μην παραμείνουν αιώνια ταλέντα. Μπορεί ο αγώνας με τη Γαλλία, που έκρινε την πρόκριση για τα ημιτελικά, να μας άφησε μία πικρή γεύση, με τα 20 χαμένα τρίποντα, τις 14 χαμένες ελεύθερες βολές και το χαμένο σουτ της νίκης όμως αυτοί που έχουν μάτια βλέπουν. Συμβόλαιο με την επιτυχία δεν υπέγραψε ποτέ κανείς όμως, τα παιδιά αυτά, με τη δουλειά που καταβάλλουν και με τον δρόμο τον οποίο ακολουθούν, εγγυώνται πως το μέλλον της εθνικής δε θα είναι σκοτεινό και μίζερο αλλά φωτεινό και γεμάτο αισιοδοξία και ελπίδα. Και ίσως την επόμενη φορά, δε θα χαθούν 20 τρίποντα αλλά 10. Δε θα χαθούν 14 βολές αλλά 4. Και το σουτ της νίκης ο Αβδάλας θα το βάλει. Γιατί αυτό το σουτ θα το βλέπει στον ύπνο του μέχρι να το καταφέρει.
