Η καρδιά της Εθνικής Νέων U20 χτύπησε δυνατά στο Ηράκλειο, μα δεν ήταν αρκετή. Μπροστά σε ένα κοινό που τραγουδούσε μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο, η Ελλάδα πάλεψε σαν ίση απέναντι στη Γαλλία, αλλά γνώρισε τον αποκλεισμό με 70–72 σε έναν αγώνα που έσπασε καρδιές και επιβεβαίωσε πως η διαφορά στο μπάσκετ πολλές φορές μετριέται σε ένα σουτ, μία βολή ή ένα λάθος.
Η αρχή έδειχνε ελπιδοφόρα…
Η ελληνική ομάδα μπήκε στο παρκέ με ένταση, ρυθμό και ενέργεια. Οι διεθνείς έδειχναν αποφασισμένοι να αποδείξουν πως μπορούν να κοντράρουν μία παραδοσιακή υπερδύναμη όπως η Γαλλία. Ο ρυθμός ήταν γρήγορος, οι άμυνες δυναμικές και οι φάσεις σώμα με σώμα – ακριβώς όπως πρέπει σε έναν νοκ-άουτ προημιτελικό.
Με τους Λιοτόπουλο, Σαμοντούροφ και τον καθοδηγητικό Αβδάλα να “κουβαλούν” επιθετικά, η Ελλάδα κρατούσε επαφή στο σκορ σε όλη τη διάρκεια του αγώνα.
Οι λεπτομέρειες που κόστισαν
Το παιχνίδι εξελίχθηκε σε πραγματικό ντέρμπι. Στο τελευταίο δεκάλεπτο, κάθε φάση είχε το βάρος μιας πρόκρισης. Η Εθνική πέρασε μπροστά στα 40 δευτερόλεπτα πριν τη λήξη (70-69), αλλά εκεί που κρίνονται όλα – στις λεπτομέρειες – η Ελλάδα “λύγισε”:
- Ένα χαμένο ριμπάουντ.
- Μια κακή επιλογή στην επίθεση.
- Κι ένα μοιραίο λάθος στην επαναφορά που έφερε το καλάθι της Γαλλίας στα 9″.
Το τρίποντο του Αβδάλα στο τέλος ήταν δύσκολο, υπό πίεση, και βρήκε σίδερο. Το σφύριγμα της λήξης ήρθε σαν μαχαιριά. Όχι γιατί η ομάδα ήταν κακή. Αλλά γιατί ήταν εξαιρετική – και άξιζε κάτι παραπάνω.
Νίκησαν χωρίς να προκριθούν
Παρά την ήττα, η Εθνική έδειξε κάτι βαθύτερο: πως υπάρχει ταλέντο, βάθος και κυρίως “μέταλλο” στη νέα γενιά. Πάλεψε στα ίσια με μία από τις κορυφαίες ομάδες της διοργάνωσης. Δεν φοβήθηκε. Δεν λύγισε εύκολα. Και το σημαντικότερο: σεβάστηκε το παιχνίδι.
Ίσως να μην προκρίθηκε. Αλλά δεν έχασε – γιατί το μπάσκετ δεν είναι μόνο σκορ. Είναι και προσπάθεια. Είναι και ψυχή.
Η Ελλάδα λύγισε στις λεπτομέρειες, αλλά έδειξε πως αξίζει να τη φοβούνται. Το 70–72 δεν είναι ήττα. Είναι προειδοποίηση. Επιστρέφουν – και τότε, θα είναι ασταμάτητοι.
